Władysław II Jagiełło (ok. 1351-1434), wielki książę litew. od 1377, najwyższy ks. litew. od 1401 i król poi. od 1386, założyciel dynastii Jagiellonów, syn wielkiego ks. litew. Olgierda, ojciec Władysława III Warneńczyka i Kazimierza Jagiellończyka. Aktem w Krewię w 1385 w zamian za poślubienie Jadwigi zobowiązał się wraz z całą Litwą przyjąć chrzest w obrządku facińskim, a ziemie Wielkiego Księstwa Litew. przyłączyć do Korony Królestwa Poi.; w 1387 rozpoczął W 1401 władzę wielkoksiążęcą na Litwie przekazał Witoldowi, zachowując tytuł najwyższego ks. litew.; 15 VII 1410 w przymierzu z Litwą pokonał pod Grunwaldem Zakon Krzyżacki. W 1413 zawarł układ pol.-litew. w Horodle zacieśniający unię obu państw, z utrzymaniem jednak znacznej odrębności Litwy. W 1422 w wyniku pol.-litew. wojen z Krzyżakami, doprowadził do pokoju nad jeziorem Melno (Mełno), przyznającego ostatecznie Żmudź Litwie. Od narodzin syna Władysława (1424) gł. celem wewn. polityki W. J. było zapewnienie synowi tronu poi. (wobec istnienia zasady elekcyjności), co udało się królowi uzyskać za cenę szeregu przywilejów ziemskich dla szlachty, ograniczających władzę monarszą. W 1400 odnowił Akademię Krak., przyczyniając się do jej rozwoju.